jamie ihlenfeldt
Kindly contact the owner of the work | jamie.ihlenfeldt@gmail.com [Prices are exclusive of postage and packaging]
‘Regstelaksie sál geskied, al sê julle wat’
“Inheemse Afrikane” behoort die grootste voordeel uit swart ekonomiese bemagtiging (SEB) en regstellende aksie te trek.
So glo mnr. Jimmy Manyi, direkteur-generaal van arbeid en president van die Black Management Forum, wat eergisteraand die ANC-jeugliga se Sandton-tak toegespreek het. Volgens hom is “almal Afrikane”, maar daar is verskillende Afrikane in die land.
“Daar is inheemse Afrikane, Afrikane van Europese afkoms, Afrikane van gemengde ras en Indiese Afrikane.”
Hy glo Indiër- en bruin Suid-Afrikaners moet ook deur SEB en regstellende aksie gehelp word.
Hy het daarop gewys dat swart Suid-Afrikaners meer as 350 jaar lank onderdruk en uitgebuit is.
Hy het gesê nòg SEB nòg regstellende aksie kon ongelykhede in die laaste 15 jaar van vryheid uitwis.
Hy glo daar behoort nie ’n sperdatum op SEB of regstellende aksie geplaas word nie, al is mense ná 1994 gebore, en hy meen as mense teen regstellende aksie is, is hulle teen die grondwet.
Hy glo SEB en regstellende aksie word deur die grondwet onderskryf en wil transformasie van Suid-Afrika se samelewing verseker.
“Die gelyke behandeling van ongelyke mense is steeds ongelyke behandeling,” het Manyi gesê.
Volgens hom moet en sal die regering sterker stappe doen teen ondernemings wat wetgewing oor regstellende aksie en SEB ignoreer.
“Wanneer wette nie nagekom word nie, moet iets gebeur.”
Manyi glo die grootste bedreiging van transformasie, SEB en regstellende aksie is swart mense wat in bestuursposte en direksies sit, maar transformasie nie ondersteun nie of teenwerk.
Hy noem hulle “non-whites”.
“Jy kan soveel as wat jy wil ’n non-white probeer wees, maar jy sal nooit wit wees nie.” Hy het bygevoeg: “Regstellende aksie sal voortbestaan en daar is van ons in die regering wat dit sal verseker. Jy kan op en af spring soveel jy wil.”
- Cobus Coetzee, BEELD gedatteer 20/11/2009
Ek skryf om dankie te sê. Die laaste paar weke was interessant en uitdagend. Ja, ek hét ’n stortvloed kritiek verwag op die besluit om die Reitz-studente na die Universiteit van die Vrystaat (UV) terug te nooi; dit is immers Suid-Afrika, waar alles gepolitiseer is en waar selfs ’n aanduiding van handuitreik oor die kleurkloof heen onder skoot sal kom. Waarop ek nie bedag was nie, was die oord van waar ek in die politieke spervuur sou kom – die kabinet, die minister en die direkteur-generaal van hoër onderwys.
Selfs meer onverwags was die enorme steun van kinders, studente, kerke, ouers, sakeleiers en gewone mense, swart en wit, landwyd. Terwyl die media die ingewikkelde Reitz-onderwerp uitgebuit het met simplistiese en verregaande opskrifte ontwerp om koerante te verkoop, het gewone mense die groter prentjie ingesien, asook die noodsaak dat swart en wit mense om ’n tafel byeengebring moet word vir gesprek, beraadslaging en, ja, versoening in ’n verdeelde bevolking.
Die mees hartroerende briewe, e-pos en SMS’e het van kinders gekom. ’n Laerskoolkind het gesê: “Ek weet wat jy probeer doen; bring ons weer saam.” Nog ’n kind het gebel om te sê: “Bly sterk, professor.” Dit was swart kinders, en ek het besef dat hulle nie, soos ons ouer mense, die bagasie dra wat so dikwels openhartige gesprekke oor moeilike onderwerpe soos ras, vergiffenis en genesing verhinder nie.
Dit is nie meer maklik om gou by in kafee in te draf en melk en brood te koop nie. Mense kom groet, om dankie te sê. Die boodskap van ouers is gewoonlik dieselfde: “Ek het nou hoop vir my kinders, dankie.” Enkele e-posboodskappe uit die buiteland het my regtig aan die dink gesit. Twee verskillende pare het besluit om na Suid-Afrika terug te keer, en een van hulle om hul kinders na die UV te bring. Ek sê dankie aan die mense wat op straat met my kom praat.
Van dié Suid-Afrikaners het ek geleer dat die Reitz-sage ’n heelwat dieper betekenis gekry het as vier seuns wat verskriklike dade gepleeg het. Dit is hoekom die emosionele reaksie op die besluit oor hertoelating so ’n emosionele ontlading aan alle fronte gehad het. Ons weet dat dié tragiese gebeurtenis met ons almal te make het. Soos ek onlangs gesê het: “Ek wil nie oor die Reitz-voorval op ons kampus praat nie; ek wil praat oor die Reitz in elkeen van ons.”
En ek besef dus ook dat die eenvoudige besluit om die vier studente terug te nooi ’n baie meer betekenisvolle boodskap van hoop dra: dat Suid-Afrika vir ons almal daar is; dat ons by pyn en bitterheid verby kan kyk na insluiting en aanvaarding.
Ek is veral dankbaar jeens die godsdiensgemeenskappe. Christene, Jode en Moslems het gebel om ons van hul voorbidding te verseker. Kerkgroepe het in Sondagdienste vergiffenis en versoening as tema gekies na aanleiding van wat ek by Kovsies gedoen het. Meer as een groep kerkgangers het deurnag gebid voor die wonderlike vergadering wat ek met mnr. Julius Malema gehad het. Ek het hoegenaamd geen twyfel dat die positiewe wending in die gebeure ’n gevolg was van die intrede van baie gelowiges landwyd nie.
Die een ding waarvoor ek baie dankbaar is, is dat ons weer met mekaar praat. Die Waarheids-en versoeningskommissie moes voortbestaan het. Miskien is ons nou meer bereid om te praat. Miskien is ons nie meer bang dat ons met die “r”-woord verguis en veroordeel sal word nie. Miskien is dit nou die gepaste tyd om te praat oor dit wat verkeerd was sodat daar heling en afsluiting kan kom.
Dankie vir die politieke leiers wat ’n bres geslaan het vir versoening, al was dit ongewild in eie geledere. Dankie aan diegene wat materiële steun vir die universiteit aangebied het ter voortsetting van die harde werk van vergiffenis en maatskaplike geregtigheid. Dankie aan die ongeskoolde tuinier wat my aangeraai het om die studente terug te bring en hulle daardeur te help om die oorgang na die aanvaarding van alle mense te maak. Dankie aan my personeel en studente, die stille meerderheid, wat verstaan het dat hier heelwat meer ter sprake was as waaroor die howe ’n uitspraak kon lewer. Dankie aan die vyf werkers vir hul geduld met ’n proses wat te lank voortgesleep het. En dankie aan die ouers van die vier seuns wat ’n weg wil vind waarin vrede gemaak kan word met die verre en die onlangse verlede.
- Jonathan Jansen, Die Burger gedatteer 17/11/2009
Last weekend a man in a blue shirt fell over while playing a game of football. And a free-kick was awarded by the referee against the team playing in red shirts. This made the man who manages the team in red shirts very furious. “Och aye the noo,” He told waiting reporters, angrily.
The man in question, Sir Alex Chewing-Gum, is always very angry about referees. Not that long ago he said one man was too unfit to monitor a football game, and on Sunday he said the chap in black was in an “absolutely ridiculous” position.
I’m with him on this. Referees are a very strange bunch of people that no one ever sees outside the confines of a footballing ground. Seriously. I once met a man who sexes the queen’s ducks for a living. I really do know a pox doctor’s clerk. I also know a butcher and a lorry driver and a man who puts food in his mouth and then earns a living from telling people what it tastes like. But I don’t know a single football ref. I’ve never even met anyone who knows one.
This is because they must, by nature, be a bit weird. I mean, whatever they do at work, they can be assured that half the people watching will want to pull out their lungs and make them into comedy bellows.
The only upside of the job is that you get to boss about a lot of very rich young men, and if they fight back you can make them stand in a corner. Football reffing is like being a policeman, only without the mace.
But, and I’ve given this a great deal of thought, there is no alternative. In rugby the official on the pitch may call on the assistance of a video recorder, and that is fine. It means the important decisions will be correct. But if a football official were to call for a slow-motion replay every time Didier Drogba fell over, each match would last about six weeks.
One expert called last week for players to be asked if they have committed a foul. If they lie, and are subsequently found guilty in a video review, they face a five-match ban. That might work for handball, but what about the tackle that’s only a bit iffy? That’s where you need the little Hitler.
Yes, he will sometimes get it wrong, but that’s okay because football is supposed to be a sport. And in a sport it is nice to win but it doesn’t really matter if you don’t.
And therein lies the problem, because of course football is no longer a sport. It is a global business, a sponsorship opportunity, a massive television event, and you can’t really have one little bloke with hairy knees deciding whether Samsung’s multi-million- pound contribution to
is rewarded to a greater extent than AIG’s multi-million contribution to the northernists.
We see the same sort of problem these days in all events that used to be sporting fixtures. In rugby big men cover themselves in fake blood so they can be substituted for a player who’s more adept at whatever sequence of play is required next, and in motor racing we have people letting people past while under a “go slow” yellow flag and then claiming they have been overtaken unfairly, resulting in the other driver’s disqualification. We even have people crashing deliberately so that the safety car is deployed.
In athletics, people with scrotums are pretending to be women; in cricket, people pick at the stitching on the ball — for something to do, I suppose; and in Scrabble, my wife claims “jo” is a word in common usage when, plainly, it bloody well isn’t.
Only tennis seems to have escaped the slow, inexorable slide into shadiness, greed and deceit. But even here we find players drifting around the court on crystal meth, in wigs.
Some say the easiest way of ensuring that this ugliness stops is to remove such massive prize funds from the events in question. They reckon that if Wayne Rooney were playing for the love of the game, he’d be less inclined to argue when a decision didn’t go his way.
Really? Ever seen a Sunday league pub game? Honestly, pop into your local accident and emergency centre on a Sunday afternoon and you’ll find half the people in there are amateur refs who’ve been beaten up by amateur players for awarding free-kicks and penalties.
I have spent most of my life watching children play rugby and you wouldn’t believe how they behave towards the refs and one another. It’s often nothing more than an 80-minute brawl with a ball.
I’ve even seen parents put down their BlackBerry, stride onto the pitch and punch the ref in the middle of his face for not spotting something no one else spotted either. So don’t tell me it’s money that’s ruining sport these days because it isn’t.
No. The real culprit is us, 21st-century man. We are simply not suited to playing games with one another any more, and there’s a very good reason for this.
In the past, people were allowed to abuse post office staff without fear of prosecution. We were allowed to shout at our children without being followed home and persecuted by social services and we were allowed to hate whatever country we were at war with. No one ever said in 1940, “But you know, most Germans are decent, law-abiding souls.”
Today, of course, none of this is possible. We must welcome foes into our midst and big signs insist that we remain calm when presented with gross stupidity at the post office. And if our children misbehave we must give them money and a few sweets.
It all sounds like utopia but of course the human being has a temper. It has an aggressive streak. It likes to take on an opponent and win, massively; not to have the game stopped halfway through so we don’t hurt the other team’s feelings.
The upshot is simple. Because we can’t act normally any more, we vent our anger and bile on the sports pitch. We won’t accept rules and we will cheat our way to victory. Banning big prize money won’t stop this. Banning sport, I’m afraid, is the only way.
- Jeremy Clarkson, TimesOnline dated 15/11/2009
In die Skobbejak en Püspas dae was in man se ambisie groter as jou breins en jou ballas groter as jou beursie. Niks daarmee fout nie.
Ek mis sommer net vandag ons dam se ganse.
Sirkusnar
Vers 1:
Ek het jou sien ry
in jou Chevrole
newwermaaind my
Jy en jou donkerbril
in Mandela drive kap ‘n chill
newwermaaind my
Chorus:
Jy’t gedink jy’s grand
in jou nuwe kar,
maar met jou makeup en jou hairstyle
lyk jy nes ‘n sirkusnar
Brug:
maar jy wou ook graag ‘n huisie by die see hê
whiskey drink en heeldag op die strand lê,
maar hiervoor moes jy werk elke dag van 8 tot 5
ek kan sien jy voel dit aan jou lyf
Vers 2:
Jy met jou Levi jean
maak seker dat die ouens jou kan sien
newwermaaind my
Jy’s up to date met die mode trend
maar jou gat lyk nes ‘n sirkustent
newwermaaind my
Chorus:
Jy’t gedink jy’s grand
in jou nuwe kar,
maar met jou makeup en jou hairstyle
lyk jy nes ‘n sirkusnar
Brug 2:
maar jy wou ook graag ‘n huisie by die see hê
whiskey drink en heeldag op die strand lê,
maar hiervoor moes jy werk elke dag van 8 tot 5
ek kan sien jy voel dit aan jou lyf
Dié knaap is ‘n reuse Youtube senasie en kry miljoene hits op die viseos wat hy plaas. Die beste van alles – hy sit meeste van die tyd in die KOVSIE-kerk in Bloem en doen al sy recordings. Al speel hy vir die leë houtbanke, is dit heelsekerlik die meeste aksie wat die plek in ‘n BAIE lang tyd gesien het!
Gaan loer gerus hier in om meer uit te vind.
ns. Thanx aan my Bra Marius!
Oneindig hoeveelheid keuses
Miskien het die keuses wat die mens gemaak het
tog die uitwerking en die gevolg waarvoor ‘n mens gehoop het,
hetsy jy nou reg of verkeerd gekies het.
Die lewe gaan nie net sy gang met die mens nie,
maar jou lewenspad is bepaal,
en aan die ander kant kan die keuses van die mens
weer ook die gang van die mens se lewe bepaal.
Dit klink maar fokken deurmekaar…
Tafelberg
Oxford Street
Koekie Annie Brand
Vers 1:
Met die afsterwe van Marike de Klerk
het my brein weer van vooraf begin werk…
Want gaan aan in ons mooie ou land?
Met soveel emosies nou weer hewig aan die brand!
Chorus:
Nes die trifle op die N.G.-Kerk bazaar
is ons land moerse deurmekaar
Vers 2:
Ag regering begin tog net weer dink
Jul planne begin al nes my hol te stink
Mbeki pas op tog wat jy sê
want jy’s besig om ons Rand nog verder lam te lê
Chorus:
Nes die trifle op die N.G.-Kerk bazaar
is ons land moerse deurmekaar
Brug:
Bobbejaan klim die berg om die boere te vererg
Hoera vir Gert Vlok Nel en Koos Kombuis,
want hul sit by die see – Veilig in hul huis…
Chorus:
Nes die trifle op die N.G.-Kerk bazaar
is ons land moerse deurmekaar
Die Skobbejakke
Dolfyntrane
Vers 1:
Teen die skadu’s van die muur
is ek die een wat altyd staan en wag,
en in die stof van jou gedagtes
is jou fluistering te sag
Chorus:
In woorde wat nog nuut is
skep jy frases van verlange,
en grawe jou emosies
in jou hart se diepste gange
Vers 2:
Al wat ek het is jy,
want is die een wat my siel bevry
en in gapings van slegs woorde
vul ons mekaar deur heel akkoorde
Brug:
Straks is die reuk van jou liggaam
en hard is die woorde van jou mond,
want seer het jy gekry en nou plak jy dit toe
onder die make-up van jou siel
Die gerugte is dat die Dorpstraatteater in Stellenbosch heel moontlik binnekort sy deure gaan sluit. Ek was nou nie telkemale deel van die gehoor nie, maar het op die 19de Oktober ‘n musiekteaterstuk van John Henry Opperman in die venue bygewoon.
Die vertoning (Rock & Roll & Rolbal) gaan oor die gewone idees van ’n gewone ou op ’n ongewone manier. Half-mens en half-musikant vertel hulle van ’n klein dorpie in die Vrystaat genaamd Parys, ’n 1987 rooibruin Honda Ballade en hoe om die perfekte aflewering op die rolbalbaan uit te voer. Mens lag en sluk aan die knop in jou keel wanneer jy besef jy sal ook heelsekerlik eendag jou CD’s verruil vir wit rolbalskoene (http://www.rekord.co.za/story.aspx?lan=Afr&sid=34939).
Die Dorpstraatteater se drank is kak duur, maar sal tog hartseer wees as nog ‘n bastion vir aspirant en gevestige musikante hulle deure wel sal sluit. Lyk my net die brannas en coke venues in Pretoria maak nog ‘n fatsoenlike profytjie…
Ek het die onderste foto tydens die vertoning geneem: Nikon D300, 70-200 mm lens, ISO 6400, focal-length 200mm, exposure 1/30 & f/2.8
Die lig in die “teater” was weglaatbaar min, maar die ISO setting op die Nikon (ISO 6400) blaas net weereens my hare terug!
Marie-Lousie Pretorius op cello
Selfs al is Jonathan Jansen verkeerd…
murphmuurprop
Onlangse Kommentaar